بسم الله تصور کنید عده ای سوار کشتی شدند و به قصد تفریح میخوان به مسافرت برن... بین راه هوا طوفانی میشه،بارون شدید و باد و طوفان سختی بهشون میخوره...موجهای سنگین با کشتی برخورد میکنن،همینطور آب وارد کشتی میشه،شرایط لحظه به لحظه سخت تر میشه،هر آن ممکنه کشتی بره زیر آب...از قایق نجات و کمک هم خبری نیست...کارهمه تمومه...تاچند لحظه دیگه باید منتظر مرگ خودشون باشن... اما... اما....با اینکه ظاهرا هیچ امید دیگه ای واسه کسی نمونده و دستشون از همه جا کوتاهه ولی بازم دلشون به یه جایی امید داره...یه کسی که الان فکر میکنن خیلی بهشون نزدیکه...کسیکه احساس میکنن جز اون دیگه هیچکس نمیتونه کمکشون کنه...کسیکه قدرت مطلقه و همه چی از دستش بر میاد...کسیکه دوست دارن با تمام وجود بپرستنش...آره!!!همون خدا....... همه آدما،وقتی ته دلشون رو شخم بزنن و خوب بگردن میبینن خداگرا هستن،یعنی فطرتا(طبیعتا)خداجو هستن...اگه اعمال و کارهایی انجام بدن که با این طبیعت خدایی سنخیت و هماهنگی نداشته باشه،یواش یواش این فطرت پاک خدایی رو گرد تاریکی و عدم آرامش میگیره،که خب بعضی موقع ها خدا لطف میکنه و یه چیزایی سر راه آدم قرار میده(مثل همین ماجرای کشتی و مسافراش)تا این گرد و غبار رو از روی فطرت آدما پاک کنه.... ارزش همه ما خدایی شدنه و ما طبیعتا خدا گرا هستیم. اللهم صل علی محمد وال محمد و عجل فرجهم
 
منبع:سایت عشق گمشده